آرزوی من آرامش مردم سرزمینم ایران است

. . .

این روزها

درد، فقط دردِ تن نیست.

دردِ شنیده نشدن است.

دردِ حرف‌هایی‌ست که پشتِ لب می‌ماند

چون گفتنش،هزینــه دارد.

مردم خستــه‌اند

از حساب‌وکتاب‌هایی که هیچ‌وقت جور درنمی‌آید،

از خـبرهایی که هر صبح دل را یک پله پایین‌تر می‌برد،

از «صبر کن»‌هایی که سال‌هاست تاریخ انقضا ندارند.

حرف دلشان ساده است

اما کسی ساده نمی‌شنودش:

آرامش می‌خواهند،

زندگیِ معمولی،

فردایی که تــرسنـاک نباشد.

نه قهرمان بودن،

نه معــجزه.

فقط حقِ نفس کشیدن

بی‌دلهره،

بی‌شــرمنـدگی،

بی‌اضطـــرابِ فردا.

این روزها مردم کم حرف می‌زنند

اما دل‌هایشان پر سر و صداست.

«سنیوریتا »